Głos z Józefa



28.06.2026

13 NIEDZIELA ZWYKŁA

---

2026 - ROK ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU, 800 LAT OD ŚMIERCI ŚW. FRANCISZKA.
„Medytacje franciszkańskie” o. Syrach Janicki franciszkanin – wybrane fragmenty

Św. Franciszek był zawsze rozpoznawany jako mąż modlitwy. Być może nasze spojrzenie na modlitwę św. Franciszka, po wielu wiekach, zatraca kontekst tej modlitwy. Z pewnością był on nieraz bardzo dramatyczny. Każde głębokie przeżycie czegoś odciska piętno na modlitwie. Z pewnością dramaty, które przeżywał św. Franciszek sprawiały, że jego modlitwa zamieniała się w krzyk we dnie i w nocy. Pomyślmy, jaka musiała być modlitwa św. Franciszka podczas jego nocy spędzonych w niewoli w Perugii? Jak wyglądały bezsenne noce, gdy Franciszek był targany wewnętrznymi wątpliwościami co do swojej drogi i powołania? Jaki musiał być krzyk modlitwy Biedaczyny przed i po otrzymaniu stygmatów na górze La Verna? Nasze życie niejednokrotnie jest naznaczone takimi problemami, które sprawiają, że przed Bogiem potrafimy już tylko wołać we dnie i w nocy, czy to z bólu, rozpaczy lub bezradności. Nigdy nie należy się bać, czy wstydzić takiej modlitwy. Wręcz odwrotnie, jest ona wtedy najautentyczniejsza, po prostu nasza. Płynie ona wtedy z głębi naszego wnętrza, nie ma w niej żadnej pozy czy sztuczności […] Dusza czasem może być aż spętana natarczywymi myślami, niekoniecznie grzesznymi, ale takimi, które oddalają nas od Bożych ścieżek. Dusza może wreszcie być mamiona złudzeniami łatwej i szybkiej drogi, tanich rozwiązań czy życia pełnego zaszczytów i sukcesów. Jedno jest pewne, nieprzyjaciel naszej duszy nigdy z niej nie zrezygnuje i nie da nam spokoju. Trzeba więc prosić często Boga o to, by spojrzał na nas, na nasze zmagania, samotność w walce i zmęczenie nią. By uwolnił nas, by dodał sił, by nie zostawił nas samych […] Św. Franciszek odkrywa prawdę, że z chwilą, kiedy jako nowo narodzone dziecko ujrzał światło dzienne, był już oddany Bogu. Matka, która go zrodziła, wykarmiła, wychowała, była tylko narzędziem w ręku Boga. Św. Franciszek wypowiada tu jeszcze jedną prawdę, że z chwilą narodzin był już ukochany przez Boga. Już wtedy Bóg miał dla niego swój plan, który w całej pełni został zrealizowany. Trzeba i nam często na modlitwie rozmyślać o tej miłości, która ogarnęła nas już w łonie naszej matki. O tym, że kiedyś odłączeni zostaliśmy od łona naszej mamy po to, aby rozpocząć swoje coraz bardziej samodzielne życie.
Cdn.

Św. Otton z Bambergu

Otton urodził się ok. 1060 r. w Szwabii, w rodzinie szlacheckiej. Do Polski przybył jako kleryk w orszaku opata Henryka z Würzburga, który został później arcybiskupem gnieźnieńskim. W Polsce Otton przebywał dłuższy czas, zapoznał się tu dobrze z językiem i miejscowymi obyczajami. Prowadził szkołę w Gnieźnie. W młodym wieku był kapelanem na dworze księcia Władysława Hermana (1079-1102). Przybył tam, aby pertraktować w sprawie małżeństwa księcia polskiego z Judytą Salijską, siostrą cesarza Henryka IV. Był już wtedy kapłanem i wpływową osobą (1088). Został też kapelanem księżnej.Po pewnym czasie powrócił jednak do Niemiec. Został kanclerzem Henryka IV. Cesarz powierzył mu wykończenie katedry Najświętszej Maryi Panny w Spirze nad Renem w pobliżu Karlsruhe. W grudniu 1102 roku Otton został mianowany biskupem Bambergu. 1 lutego 1103 r. mimo ciężkiej zimy Otton wszedł do swego miasta boso i w szacie pokutnej, co wywarło duże wrażenie na wiernych. Musiał się wyróżniać wśród biskupów niemieckich dużym taktem i zmysłem politycznym, skoro jemu właśnie powierzono bardzo delikatną misję pokojową między Henrykiem IV a papieżem Paschalisem II (1105). Z rąk papieża otrzymał sakrę biskupią (1106). Na sejmie niemieckim w Würzburgu Otton został ponownie delegowany do Rzymu dla załatwienia spornych spraw między Henrykiem V a papieżem Kalikstem II (1121). Jako biskup Otton okazał się dobrym organizatorem diecezji. Zachował jedność z papieżem w czasie jego sporu z cesarzem. Czuwał nad wolnością Kościoła w swojej diecezji. Największym jego dziełem było nawrócenie Pomorza. W porozumieniu ze Stolicą Apostolską, na zaproszenie władcy polskiego, Bolesława Krzywoustego, Otton przybył do Polski wraz z 20 kapłanami. Do pomocy wziął także ludzi świeckich. Właśnie wtedy Bolesław Krzywousty pokonał księcia Pomorzan, Warcisława, i rozciągnął swoje panowanie po Bałtyk, Szczecin i wyspę Wolin. W układach pokojowych uzyskał od księcia zobowiązanie, że przyjmie on wraz ze swoim narodem chrześcijaństwo. Otton w 1124 r. przybył zatem do Gniezna. Pod koniec maja 1124 r. Otton wyruszył na Pomorze. Chrzest przyjęły: Kołobrzeg, Białogard, Kamień, Kłodno, Lubin, Pyrzyce i Niekładz. W każdej z miejscowości zbudowano kościół i osadzono kapłanów. Misja Ottona trwała osiem miesięcy. W ciągu ośmiu miesięcy ochrzcił 22 000 Pomorzan. Postanowił także założyć biskupstwo w Wolinie. Do jego założenia doszło w roku 1140. Otton zmarł w Bambergu 30 czerwca 1139 r. W roku 1189 kanonizował go papież Klemens III (1187-1191).

---

Intencja modlitewna na bieżący tydzień:

O dobry wakacyjny wypoczynek dla Parafian.

---