21.05.2017

VI NIEDZIELA WIELKANOCNA


O POCHODZENIU NABOŻEŃSTWA MAJOWEGO

Maj – dla wielu najpiękniejszy miesiąc roku – to w Kościele okres szczególnej czci Matki Bożej. W Polsce żywa jest tradycja gromadzenia się wieczorami w kościołach, przy grotach, kapliczkach i figurach przydrożnych na nabożeństwach majowych. Jeszcze dziś przejeżdżając w majowy wieczór przez polskie wsie można usłyszeć pieśni maryjne. Zwyczaj ten trwa dopiero od połowy XIX wieku.

Rodowód tych nabożeństw jest jednak znacznie wcześniejszy niż się powszechnie uważa. Gromadzenie się i śpiewanie pieśni na cześć Matki Bożej było znane na Wschodzie już w V wieku. W Kościele zachodnim w I tysiącleciu maj jako miesiąc Maryi święcono raczej sporadycznie. Dopiero na przełomie XIII i XIV w. powstała myśl, aby ten miesiąc poświęcić Maryi.

Za największego apostoła nabożeństw majowych uważa się jezuitę, o. Muzzarelli. W roku 1787 wydał on broszurkę, w której propagował nabożeństwo majowe. Pius VII nabożeństwo majowe obdarzył odpustami. Dalsze odpusty przypisał w 1859 roku papież bł. Pius IX. W Polsce pierwsze nabożeństwo majowe wprowadzili jezuici w Tarnopolu (1838). W połowie XIX wieku nabożeństwo majowe przyjęło się we wszystkich prawie krajach.


ŹRÓDŁO:http://brewiarz.pl/czytelnia/maj.php3


Intencja modlitewna na bieżący tydzień:

O to by dzieci, które przyjęły I Komunię święta, wytrwały w bliskości Jezusa